Haar naam is Lola

Haar naam is Lola

Een Huisdier met een chronische aandoening?

Ze is zeker een ‘showgirl’ naar het liedje van Barry Manilow. Het liedje Copacabana was een inspiratie voor de naam van de vrolijke Kooikerdame die in 2023 vol overtuiging ons leven binnenstapte. In die zin doet ze haar naam absoluut eer aan. Ze is grappig, een pleaser, speels, en ondeugend. Maar ook nogal waaks met een duidelijke mening over welke hond er wel of niets langs ons huis mag lopen. Verder is ze is dol op snuffelen en daar doen we dan ook trainingen mee. Kortom een lekker karaktertje.

Waar begin je weer aan? We moesten wel even nadenken of we nog een keer een hondje zouden nemen na de dood van onze vorige Kooiker Miga. Zou ik dat nog aankunnen, nog een keer een pup opvoeden? Nu konden we eindelijk op verre reizen zonder hond. We waren inmiddels ook 13 jaar ouder en het verdriet over het verlies van Miga was nog heel vers. En met mijn fysieke beperking, chronische RSI, was het ook niet zo handig. Want zo’n pupje is natuurlijk letterlijk een handenbindertje.

Maar er kwam een beslismoment, waarover later meer. Dus weer op zoek naar een betrouwbare fokker via de rasvereniging. Mijn hondencoach gebeld, want dit was toch weer heel spannend. Via een omweg kwamen we op een boerderij met een heel leuk nestje piepkleine Kooikertjes. We zochten toch weer een teefje, want dat snapte ik. Maar welke kies je dan?

Ze hapte in mijn vinger

We pakten er eentje op. Ze keek recht in mijn ogen en hapte meteen in mijn vinger. Na wat spelen, viel ze rustig op mijn schoot in slaap. Dat was ze, we gingen voor de bijl. Er volgden nog meer bezoekmomenten, de babykamer werd ingericht in de vorm van een bench met roze kleedjes en roze pluche beestjes. En we kochten een roze riempje.

Bij het ophalen nam ik haar op schoot voor in de auto. Voor het eerst werd ze van haar moeder gescheiden en uit haar veilige omgeving gehaald. Pas halverwege de rit raakte ze in paniek en begon zachtjes te janken. Daarna hadden een paar nachten een huilend hondje in de bench naast ons bed. Ze had er drie maanden voor nodig om alleen in de huiskamer te kunnen slapen. Overdag waren we continu bezig met plasjes en poepjes opvegen, alles uit haar bekje halen en haar afleiden als ze weer een plant of gordijn aanviel. We moesten ook enorm ons lachen inhouden als ze elke keer heel trots de slaapkamer uitkwam met een sok of een slipper.

Met drie sessies eten-spelen-uitlaten-slapen per dag werden mijn armen flink belast. In de avond viel ze letterlijk om van vermoeidheid om midden in de nacht weer te melden dat ze naar buiten moest. Hierdoor kreeg ik een slaaptekort, terwijl ik slaap voor mijn herstel hard nodig had.

Kijk eens

Ook startten we vrij snel de puppytraining met onze hondencoach Laura. Het eerste commando werd ‘Kijk eens’, want de aandacht van de hond hebben is essentieel. Vanuit deze basis breidden we trukendoos uit. Lola bleek een heel leergierig hondje dat overal een spelletje van wilde maken. De leukste ontdekking was dat Lola vanaf dag één wilde snuffelen. Bij de eerste binnenkomst de hele woonkamer en in de dagen daarna alle andere kamers. Buiten hetzelfde, eerste de hele straat en elke dag een straat verder. Ik wist al vrijwel meteen dat deze hond op speurles moest.

Na het eerste jaar volgden er meer uitdagingen. Ze werd groter, leerde haar kracht kennen en vond het bijvoorbeeld heel leuk om, terwijl aan de riem, tóch een sprintje te trekken richting de eenden of duiven. Waarna mijn arm dus weer een drama was. Na de pubertijd kreeg ze nog meer een eigen mening, bijvoorbeeld over de richting van de wandeling. Of over welke persoon of hond stom was of heel leuk. In ieder geval reden genoeg om erheen te springen, met mij erachteraan.

Inmiddels heb ik samen met coach Laura mijn zelfvertrouwen ten aanzien van hondenopvoeding weer teruggekregen. We gingen trainen en op speurles, we moesten omgaan met vuurwerkangst en na drie loopsheden en schijnzwangerschappen besluiten dat sterilisatie beter was. Voor we het wisten was Lola een weer net zo’n vanzelfsprekend gezinslid als Miga daarvoor was.

Heerlijk!

En ik vind het heerlijk! Lola is altijd blij als ze je weer ziet, bij het opstaan, thuiskomen, zelfs na het douchen. Ze wil veel knuffelen en spelen en wil alles weten wat we doen. Ze snapt de gezinsritmes en we overleggen ook alles met haar. Als ze naar buiten wil, loopt ze naar de tuindeur en gaat dan staan piepen, als ze naar binnen wil ook. Ze verstaat al heel veel en aan de toon van de conversatie snapt ze heel snel waar het over gaat. Als je in gedachten verzonken bent, gooit ze ineens een speelgoedkip voor je voeten en kijkt dan vol verwachting. Of je hoort een zacht piepje achter je met de boodschap dat je nu toch wel lang genoeg achter je computer hebt gezeten.

Elke dag naar buiten, gewoon het huis uit, de frisse lucht in, weer of geen weer. Daarbij continue communicatie met je hond. Zo begrijp ik niets van mensen die al telefoon-lezend hun hond uitlaten. Samen kijken we de hele tijd wat er gebeurt. Aan haar blik, haar houding, haar ruikgedrag, de stand van haar oren of staart zie ik waar ze op reageert of wanneer ze compleet ontspannen is. Zowel mijn man als ik praten de hele wandeling tegen haar. En we kennen alle hondenmensen in de buurt, goed voor de sociale cohesie!

Altijd een vriend

Wist ik dit allemaal van tevoren? Nee. Wegen de voordelen op tegen de nadelen? Ja! Want ook al wist ik niet precies meer hoe belastend een pup opvoeden zou zijn voor mijn aandoening, ik wist wèl dat het belastend zou worden. Ik wist dus ook dat ik oplossingen zou moeten bedenken. Daarbij komt dat ik natuurlijk al ervaring had met honden, want Lola was met de honden van vroeger mijn vijfde hond. Het fenomeen ‘hond’ was voor mij bekend. Ik maakte me vooral zorgen of ik het nog een keer aan zou kunnen.

De doorslag

Wat gaf uiteindelijk de doorslag? Uit onderzoek blijkt dat het hebben van een huisdier goed is voor je serotoninelevels, sociale vaardigheden en door te moeten bewegen blijf je beter in vorm. Daarbij word je gezonder van veel buiten zijn. Voor mensen met een chronische aandoening zijn de voordelen dus evident, want een hond hebben dwingt je tot het hebben van een dagstructuur, naar buiten gaan, verantwoordelijkheid nemen, en het leidt je af van je eigen problemen. Het is zelfs goed voor je gezin en relatie! Je moet namelijk in overleg blijven en goede afspraken maken, consequent zijn. En voor mij persoonlijk? Ik ben nou eenmaal een hondenmens en een buitenmens. Zonder hond voel ik me een soort van leeg. En met een hond heb je altijd een vriend.

Tips

Wat is handig om te weten als je met een chronische aandoening een hond wil aanschaffen? Kijk naar het gewicht van de hond. Boven de 15 kilo kan een hond je in principe met een grote ruk omver krijgen. Ik heb daar speciaal op gelet. Die van mij is 14 kilo en het lukt haar soms nog om me bijna uit mijn evenwicht te krijgen. Bij een pup heb je in het begin een zwaardere fysieke belasting, dus kijk of je dat samen kunt doen. Hoe loop je met de hond, ben je sterk genoeg? Wat voor een tuigje en riem koop je? Voor mij een 2-meterriem die ik kan laten vieren als het moet met een elastisch stuk aan het eind om de schokken op te vangen. Bij plotselinge sprintjes houd ik de riem altijd laag, zodat ik de klap met mijn benen kan opvangen. Kijk vooruit, zelfs verder dan je hond, zodat je goed kan anticiperen en lastige situaties uit de weg kunt gaan. Verder blijf samen trainen, doe iets wat jullie samen leuk vinden en wat je fysiek aankan. Voor Lola en mij is dit speurles. Kortom, bouw aan een goede relatie met je hond en het wordt steeds leuker!

Tenslotte

Zou ik het iedereen met een chronische aandoening aanraden? Niet automatisch. Past een hond bij jouw karakter? Heb je er tijd voor en kun je het fysiek aan? Kun je de verzorging en opvoeding aan van een pup aan? Heb je de mogelijkheid minstens drie keer per dag naar buiten te gaan, eventueel verdeeld over de gezinsleden? Is iedereen er in het gezin het mee eens? Heb je genoeg geld voor gezond voer, goede begeleiding en de dierenarts? Kun je oppas regelen? En welk ras past dan het beste bij jouw situatie? Niet alleen fysiek, maar ook de raseigenschappen zelf? Let wel, niets is erger dan een hond te moeten herplaatsen. En als laatste, weet dat er een moment komt dat je afscheid moet nemen. Dat is het meest heftig. Maar daarna blijven de liefdevolle herinneringen. En zoveel plezier en mooie momenten. Met een hond leef je meer in het nu.

“Copacabana”, also known as “Copacabana (At the Copa)”, is a song recorded by Barry Manilow. Luister naar de song: https://youtu.be/CrTBRQiQKRw?si=tAZlzHUuj4VkFvIF

Zie ook: Haar naam is Lola - RSI-Vereniging